آتشم ...

 

آتشم

         یک دم فسرده

                               یک دم افروزم نهان

رشته ای

             گاهی

                     مرا با تو در آویزد

زمانی رسته از بند تعلق

                                  خسته جان

گاه آویزم به تو

                               در شاخه های  امن و سبز

گاه تو شاخه بی برگ و خشک

چهره امید من در  خنده مرگی سترگ

 

وه که چون بید بر سر پیمان چه لرزانم

 طلوع آرزو را شاهدم

                             گاهی

                                        به اشک شوق

گاه ذوق و شوق و اشک

                              بادرد

                                      برچینم

ای شما

ای مرغ های مهاجر

ای همه رویای بی پایان من

بس کنید پرواز در برزخ

قراری نیست

                   دلتنگم

 

/ 2 نظر / 5 بازدید
mah

سلام بيا سنگريزه های حسرت را به سوی دريای نا بودی پر تاب کنيم...بيا عشق را به تما شای رنگين کمان ببريم و روی دورنگی راخط های قرمز بکشيم.. بيا دستهای يکديگر را بگيريم و از سکوت بگذريم... بيا از پنجره احساس به يکديگر بنگريم.............قشنگ نوشته بودی موفق باشی...

گل گلدون

دوست عزيز..........بقيه مطالبتو بعدا می خونم.........فکر کنم ارشيو وبمون فعال نيست.......گفته بودی کاشکی حرفای گل گلدونمونو می نوشتيم.......اين وب پريسا ۵ ماهه که تعطيل بود............بعد ۵ ماه شما اولين نفری بوديد که امديد.......به پاس اين شانستون!!!! البته بيشتر به خاطر سبک نگارش زيبايتان.. لينک شمارو هم قرار خواهم داد.................................