دیریست بی کاروان کولی دشت رویاهای خویشم<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

درکوره راهی چسبیده بر پهندشت کویر

داستان مکرر تکرار گامهای بی مقصود

سراب و هاجر و زخمینه راه کور

                                           نشاء بوته های اشتیاق بر خاک شور

ویکپارچگی سکوت بکر کویر

تیغ تیز انتظار بی منتظر

 خیش رویا های عقیم خویشم

وراهواره ی زخمی

                    که با اشتیاق به خورشید میرسد آن دور

                                                و تاب از توان خاک

                                                                        در ربوده این زخم نا بکار

تو گوئی نعش گسترده ی سهراب

                                       در واپسین تنفس  هستی

                                                                     آرمیده به آغوش گرم امن پدر

                                                                                     پهلوان بی پیکار    

و حتی  هیچ قطره اشکی نیست

                                             که بدرقه نسیم را معنی کند

 

/ 0 نظر / 4 بازدید