به یاد کودکی با خط  رنگین و مورب<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

قلم بر بوم هستی

                          هستی و پندار امروزم

                                                            فروبردم

که شاید نقش این رویای بودن را

 و شاید این حقیقت را

که هستی از برای چیست ؟

به تصویری در آمیزم

که جز آن

             بودنم گوئی سراب است

ولی این بار گوئی با قلم رگبار میبارد

رگبار تردید !

و رعد برق این سرگشتگی

                                       پندار می سوزد

و من در پشت این تصویر ابری

فقط یک سایه در تکرار رگبارم

تنیده تار تردید

عنکبوتی بسته بر دارم

 سیاهه کارنامه

                   حاصل بودن

                                    از آن روزی که خود را خود همی دیدم

در این تصویر

 یک مرغ در چنگ

گرفتار

             به

                   طوفان

 خیس از بارش باران

نمانده نای پرواز

فرو افتاده بر پیکان رگبار

و شاید رمز بودن

تنیدن تار تردید است

و بودن

نفس آزادی است

و شاید بوی احساسی است که نو پروانه دارد

در آن گاهی

              که بال ارغوانی را

                                    برای یک وداع سبز

                                                              بر پیله ای جان سخت

                                                                                             می ساید

 

/ 6 نظر / 6 بازدید
elham

سلام ازاينکه به پنجره دلتنگی هات سر زدم خوشحال شدم اينقدر دلم تنگ که فعلا نميتونم چيز زيادی بنويسم.

Yasaman

باز کودکی...باز بازی با نور و سايه ها...اينک نيز هوای کودکی را باز بهانه کردم...

حمید

جهان خوردم و کارها راندم و عاقبت کار آدمی مرگ است. تاریخ بیهقی

ard

سلام دوست عزيز / کم نه بسيار بايد تا ديد و فهميد / موفق باشی

bibinaz

داشتم با خودم فکر میکردم.. به خودم .. به هستی و به نسبتی که بین ما برقراراست یا شاید هم برقرارنیست. همان فکری که بارها از ذهن همه ما میگذرد و کمی بعد انگار نه انگار که چنین فکری بوده و ذهن ما به آن مشغول شده است. من کجای هستی ایستاده ام ؟ من و تو کجا ایستاده ایم ؟ آیا دیده میشویم ؟!......

گل گلدون

دارم مطالبتو می خونم...........................