<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

doves.jpg 

 

      راستی یادم رفت بگویم

      قمری ها حالا شده اند چهار تا

      دو تا شان هنوز چشم باز نکرده

      هوای پر واز دارند

      یکی که نشست و آمدن آن دوتا را دید

      حالا چشم هایش از شوق نمی بینند

      آن یکی که دانه جمع می کرد

      نشسته تا بپرند

      آن دوتا که حالا نمی بینند

      عجب روزگاری است

      می آفرینیم

      شوق می کنیم

      و بعد نمی بینیم

      نه خالق ..... نه مخلوق .... هیچ کدام

      پس آن همه صبوری برای ندیدن است ؟

      یک چیزی دارد بی قراری می کند

      در درون همه آن چهار تا

      خوب گوش کن ...... صدا می آید

      مثل این است که می گویند

      دوست ات دارم

      عجب روزگاری است

      همه از یک ریشه ایم

      گرچه رشته رشته ایم

      بی دل مان هیچ ایم

 

/ 3 نظر / 10 بازدید
فضول باشي

سلام.... چه قشنگه اين عكسه

بانوی شعر

بی دلی هايمان را دليلی نيست ... ديگر چه می توان گفت ؟ حتی واژه ها لال شدند ...

sh.pegah

دنیای خیال حریر گونه ات در افقی شاعرانه طلوعی زیبا را نوید می دهد . لذت بردم . احساس شگفتی داری !! قربانت شین.