پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

               از پس آن همه خشکسالی

                آن همه شاخه های بی رویا

                نه پرنده ای

                نه گندم زار

                تو حاضری دعای باران بخوانیم ؟

                پس بیا برویم آن بالای بالا

                پشت پیراهن نور

                جائی نزدیک به سال های پر بوسه

                نشانی شوق و سوغاتی وگریه را بگیریم

                آسمان هم دل اش گرفته

                دنبال بهانه است

                بوی بوسه بشنود میبارد

                غروب که شد

                راه می افتیم

                نترس ، تنها نیستیم

                رویای شقایق های سوخته هم می آید

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/۱۱/٢۳ساعت٩:٢٠ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()