پنجره ای برای دلتنگیها

 


 

          دینا

          چیزی می گویم ، تو ابرو خم مکن

          قرار است یک شعر بگویم

          که حتی خاطره ای از تو هم در آن نیست

          قول اش را به سایه داده ام

           پشت پرچین تنهائی

          در ازای همین شعر نانوشته

          بوسه ای به من داد

          فکر نکنی که آدم ساده ای است

          شعر را در چشم ام خوانده بود

          اما دست خط ام را می خواهد چرا ؟

          راست اش این دل آن دل می کنم

           نکند چشم آهو را که می بوسیدم          

          دیده  است ؟

          این سخت ترین شعری است

          که می دانم چیست

          اما کلمات به سراغ ام نمی آیند

          هیچ وقت شده که هق هق ات را فریاد کنی

          و حتی خودت هم ندانی چه می خواهی ؟

          مانده ام چرا فقط با او زبان ام باز می شود

          پس بگو اضطراب ام در چیست

                     او می خواهد همین را بگوید

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/۱٠/۱٢ساعت٥:۱۸ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()