پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

 

 

        من از همان دم که هوا می گرفت

        می دانستم که این کوچه

        تا خلوت نسیم پر خواهد شد

        و تنها یک پنجره باز می ماند

 

        من اصلا کاری به کار باران نداشتم

        برگ های مردد داشتند خداحافظی می کردند

        آب پشت پایشان می ریخت

        آینه وقرآن مجید می بوسیدند

 

        نه اینکه عجله ای نداشتم

        آب از سر طاقت ام گذشته بود

        هیچ کافری نکشید

        آن بی قراری که در گلدان آن پنجره

        در هزار خواب کاشتم

 

        من می روم

        کجا؟     به بغضم مربوط است

        شب یلدا باز می گردم

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/۸/٢٩ساعت۱٠:٢٧ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()