پنجره ای برای دلتنگیها

 

 


 

نشانی

نشانی مرا می پرسی ؟

 

نشانی منِ ساده به چه دردِ بی درمانِ تو می آید ؟

 

بی پرده بگویم که هیچ نامه ای به این نشانی به مقصد نمی رسد

 

می دانی چرا ؟

 

پستچی باید که  اول ، صاحب نامه باشد

 

دوم ، صاحب یک دل شیدا باشد

 

سوم ، مثل یک دیوانه یا که چون یک بچه

 

در رسیدن به بهانه ، اهل اصرار و صبوری باشد

 

غیر از این راهی نیست ∙

 

تو بدان ، هر پیامی که سپاری به پَیام بَر

 

او عطای این ره پر شیب و  فراز

 

به لقای سلامتِ خویش می بخشد

 

حالا خود دانی نشانی ما این است

 

بنویس !

 

بنویس : کولی آباد نرسیده به انتهای دنیا

 

 نبش تفاْل آلاله ها به نم نمِ باران

 

یکی مانده به اولین رویای پروازِ پروانه

 

جنب پیله های تهی می پیچی

 

دایرهْ تکرار را به احتیاط رد می کنی

 

به کنجِ خلوتِ یک بیدِ تنها که رسیدی

 

در جهت انحنای گیسِ بید به آغوش رهائی

 

جوی آبی است زلال که به خود می پیچد

 

یک طرف ابروی باریک پُر است از پونه

 

یک طرف گونهْ سرخی است گلابِ آتش

 

هر غروب ، ماه در آنجا به وُضو ایستاده

 

می سپاری دلِ روشن به آن نورِ روان

 

گوش بر زمزمه آب تو بِسپار و بیا

 

هر کجا زمزمهْ آب به فریاد رسید

 

دشتی از لالهْ غمگین به قُنوت است فراز

 

دستها سبز ، بلند است بلند تر زِ  نماز

 

بر کفِ هر دستی دلِ سرخی بی تاب

 

تو دمی بنشین وُ آمادهْ حِیرانی باش

 

سرخِ نارنجی از آن شیبِ غروب

 

بر می خیزد،

 

وهمه بندِ تعلق یک و یک می گُسلد

 

و به آرامی ِ پرواز عقاب

 

بر سرِ هر دستی بنشیند آرام

 

و بنوشد سرخی ،که به خم خانه دل ها شده مِی

 

غرقِ این نوشانوش

 

سرخِ نارنجی به فریاد رسد

 

نشئهْ مستی ، یک دم ، شکلِ یک کودکِ هُشیار شود

 

آخرین سرخ ِ پیاله بگیرد در دست

 

و فشاند به هوا ، سمت ِ شیدائیِ شرق

 

و تو می مانی و تاریکی و یک تنهائی

 

راه را باید که از این پس ، تو با بویِ میِ دل جوئی

 

تو در این راه مرا خواهی دید

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٤/۳/۳۱ساعت۱٠:۱٠ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()