پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

به یاد کودکی با خط  رنگین و مورب

قلم بر بوم هستی

                          هستی و پندار امروزم

                                                            فروبردم

که شاید نقش این رویای بودن را

 و شاید این حقیقت را

که هستی از برای چیست ؟

به تصویری در آمیزم

که جز آن

             بودنم گوئی سراب است

ولی این بار گوئی با قلم رگبار میبارد

رگبار تردید !

و رعد برق این سرگشتگی

                                       پندار می سوزد

و من در پشت این تصویر ابری

فقط یک سایه در تکرار رگبارم

تنیده تار تردید

عنکبوتی بسته بر دارم

 سیاهه کارنامه

                   حاصل بودن

                                    از آن روزی که خود را خود همی دیدم

در این تصویر

 یک مرغ در چنگ

گرفتار

             به

                   طوفان

 خیس از بارش باران

نمانده نای پرواز

فرو افتاده بر پیکان رگبار

و شاید رمز بودن

تنیدن تار تردید است

و بودن

نفس آزادی است

و شاید بوی احساسی است که نو پروانه دارد

در آن گاهی

              که بال ارغوانی را

                                    برای یک وداع سبز

                                                              بر پیله ای جان سخت

                                                                                             می ساید

 

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/٢/۱٩ساعت٢:۳٦ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()