پنجره ای برای دلتنگیها

آتشم ...

 

آتشم

         یک دم فسرده

                               یک دم افروزم نهان

رشته ای

             گاهی

                     مرا با تو در آویزد

زمانی رسته از بند تعلق

                                  خسته جان

گاه آویزم به تو

                               در شاخه های  امن و سبز

گاه تو شاخه بی برگ و خشک

چهره امید من در  خنده مرگی سترگ

 

وه که چون بید بر سر پیمان چه لرزانم

 طلوع آرزو را شاهدم

                             گاهی

                                        به اشک شوق

گاه ذوق و شوق و اشک

                              بادرد

                                      برچینم

ای شما

ای مرغ های مهاجر

ای همه رویای بی پایان من

بس کنید پرواز در برزخ

قراری نیست

                   دلتنگم

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٢/۱۸ساعت۳:٤۸ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()