پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

وقتی شمایل مادری هفتاد و نه ساله را زنی از جنس او به تصویر می کشد  تو رنگ رنگ این تصویر را میفهمی چرا که خود گوشه ای از این تصویری.این قصه مادر من است از روز کودکیش که به کمند پدرم افتاد تا حال که او و اذان و جا نماز تنها مانده اند با هم.

 

به مهمانیت می آیم

در ضیافت زندگیهای ناکرده  

برای تولدی دیگر

در خاطره تو

در تو به جامانده

تاءیید عمق نگاهی خاموش

که می خراشد

                       جان را

بهار آمده

و تو خمیده و کوچک

با دامنی پر از پائیز

بر فرش گلی رنگ

                             سالها سائیدگی

می بوسی

گل سرخ در قاب را

 

گوشش

 خسته از شنیدن

و لبها

در حرکت پاندولی سر

چه غریبانه

                 آه می کشد

در انتظار

                رهائی

خیره

         به ماه

برای ماهی شدن

و

سپردن

             به امواج

مروارید

                سالها

                          شکیبائی

                                          را

تا بسته شود

دفتر تلخ هفتاد ساله

دخترکی

                نه ساله

پنهان

در تنور سوختن

از هیبت مردی

که گرمی

               پدر نداشت

و شاهدان

                 زمینی

که بر کودکیش

                          خندیدند

و بر گیسوی

                    روئیده از

                                      تنور

برای فتح شدن

                       زیر استواری

                                           مردی کهن

 

اینک

کدام گیسوی بافته را

                                  خوار کند

نگاه خسته زنی

در آینه

           ریخته

                     زمان

هنوز

بانگ اذان

                 می آید

و شمائل خوانی

                       انگشتان

                                      لرزان

در التماس های مکرر

برای

         منافع

                     بشر

  

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٢/۱۱ساعت٦:٤٠ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()