پنجره ای برای دلتنگیها

 

لب ها بسته

 زبان گیج

بغض یک سوسن در صبح بهار

                           که زبانش در کام

مات بر صفحه احساس

اتفاقی گویا

                   به تولد می اندیشد

چشم تردید یکی ابر سیاه

                                       که آبستن باران باشد

و دلم سنگین است

                              به هجومی سرکش

 واژه هائی که هنوز با صدا مهجورند

و دل عاشق آن دخترک کولی تنها ماند

                                                  که پر از احساس است

بسته در حجب شکفتن

                                   و چقدر سنگین است

چاره ای نیست و راهی نیز

که برم دامن احساس به گرمابه چشم

زیر آن سایه به کنج

مسلخ بغض ترک خورده

رهایش سازم

که شود اشک بر آن گونه غربت

و درخشد به کمانی رنگین

آنچه دلتنگ رسیدن به تو بود

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٢/۱۱ساعت۸:٤۸ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()