پنجره ای برای دلتنگیها

 

نه سلامش نمی کنم
سلام مال آنهاست كه جائي شبيه دو خط مورب از يكديگر مي گذرند

و توخوب مي داني
جهان كوچك ما از فاصله ها چقدر فاصله دارد
 قطار هم چنان ميرود و من جامه دان در دست ايستاده ا م

 و از آخرين ايستگاه دلتنگي برايت دست تكان ميدهم

ديروز همه درختان را صدا كردم و براي همه رودخانه ها نامه نوشتم

 اما خستگي در گياهان و ديوارها موج مي زد

 فكر كردم آيا در بهشت بهانه اي براي گريه كردن هست ؟

آيا مي توانم با تو در رنگين كمان

                                                 شعر بخوانم ؟

وقتي اين را به شاعر ترنج ها هم گفتم

 گفت:
دست از طلب
مدار

                              كامت برآيد

 هم آشیانه بودن راز هستی است
يا جان
ت با او آرامد در تو

 یا تن را به خاک بسپری و جان را در پرواز او

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۳/۱٢/٢۳ساعت۸:٤۳ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()