پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

روز میلاد بنفشه آسمون نیلی شده

                                      دلای تنگ  چو سنگواره دیروز

                                                                     مثه اون جوونه ی یاس بنفش

                                                                                               که به امید رسیدن لب دیوار

پوست روزمرگی سرد  زمستون را داره نیش می زنه

                                                                              سنگ سنگین دلا آب میشه

حالا بارون با ترانه

                           مشق رویای منا خط می زنه

مشتای بهاریشو یه ریز روشیشه

                                              شیشه ی پنجره ی اطاق تنهائی من

                                                                                                   ضرب می گیره

 اشک شیشه داره راه راه رو دریچه ی نگام

                                                     شادی شکستن قلک عید کودکی ها را بیادم میاره

به دلم برات شده !

 که یکی از این روزا

                              یه روزی که چسبیده به دیروزه و دور نیست

                                                                              غنچه ها سر می رسند

آب یخ بسته حوض رویا ها

                                       توی روشنای  صبح

                                                                پیش لبخند یه شب بو

                                                                                                  با یه ذوق می ترکه

تو چرا سنگ شدی ؟

                             این همه دلتنگ شدی ؟

                                                      چفت این پنجره ها را بشکن

                                                                         موی شوریده بر این شانه باران بسپار

و وضو کن به شکوفه

و برای یه تولد تو بهار

دو سه رکعت نفس تازه و یک سجده شقایق به نسیم

روی سجاده ی هفت سین دلت نجوا کن

 

+نوشته شده در شنبه ۱۳۸۳/۱٢/٢٢ساعت۱:۱٥ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()