پنجره ای برای دلتنگیها

گاهی شاعر برای دلش می نویسد

 

 

تانیگوچی بوسون ( 1783-1715 ) ، هفتاد و یک سال بعد از مرگ باشو متولد می شود . اطلاعات زیادی ژاپنی ها از این شاعر و نقاش ندارند ، فقط او را از روی شعر هایش می شناسند.

بوسون دنیا را از دید نقاشی به آن می نگریست ، شعر هایش تصویر های زنده ای از طبیعت بیرونی و طبیعت درونی است .بیشتر شعر های او یک تابلو است ،

 

 

شعری جواب شعرم

بانوی من ، نفرست !

بهار به آخر می رسد .

 

 

شکوفه ریزان گیلاس

و معبدی ، میان در خت ها

همین !

 

باران بهاری

در درشکه با اویم

پچ پچان دلبرم

یونجه های زرد شکوفان

باخترش غروب

خاورش مهتاب

 

می بینید به چه زیبایی وسعت این دشت دل انگیز را بوشون تصویر کرده است ؟ 

+نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸٧/٩/۱٤ساعت٩:٥٩ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()