پنجره ای برای دلتنگیها

چند حرف خیلی ساده ساده تر از شب بو

اول از همه دلم می خواهد تا می توانید در جمال این گل ها خیره شوید تا خوشه خوشه گل هایش را در آغوشتان حس کنید ، اسم این گل ها ویستریا است .نمی دانم در ایران به این گل چه می گویند ؟اما پیدایش می کنم حتما. بعد که آخرین تصویر را دیدید چیزی  می نویسم از زبان شیکی شاعر ژاپنی برای همین گل ها :

                  

 

گل ها را خوب تماشا کردید ؟

خوب حالا میریم سر اصل مطلب !ماساکو شیکی شاعر ژاپنی که در سن سی و پنج سالگی با مرض سل در بستر درگذشت ، در بستر بیماری است و نای راه رفتن ندارد ، آن بیرون برف می بارد ، شیکی در بستر بیماری دلش هوای رفتن بیرون و تماشای برف می کند اما دریغ که زندگی گاهی آدم را به روزی می اندازد که همین دو سه متر تا ایوان رفتن را هم از آدم می گیرد.چاره ای ندارد که در همان بستر یک ریز از خواهرش که پرستار اوست پیوسته بپرسد که برف حالا تا کجا نشسته است ؟ این هایکو را در بستر با خودش زمزمه می کند :

چندین و چند بار

پرس و جو کردم

برف تا کجا نشسته است ؟

این زمستان را می گذراند تا بهار دومین سال قرن بیستم 1902 روی میزی کنار او گلدانی سفالی است که چند خوشه از همین گل هایی که آن بالا دیدید ، گل ویستریا را می گویم ، آری چند خوشه از همین گل های ارغوانی در آن گلدان سفالی بستر بیماری اش را تزیین کرده.خودش اینچنین می نویسد ، گوش کنید :

بعد از خوردن شام مختصری همینطور که به پشت دراز کش بودم نگاهم به سمت چپ افتاد.روی میز دسته ای گل ارغوانی ویستریا ، سیرآب شده بودند ، گل هایشان تر و تازه و می درخشید ، در این احوال زیر لب با خودم انگار می گفتم "چه دوست داشتنی و دلفریبند ! چه بی عیب و زیبایند ! " و جوری عجیب مرا به یاد روزهای قدیمی افسانه ها و شعر ها انداخت تا جایی که هوس کردم شعر بنویسم .این روزها اینگونه اتفاقات بی اندازه مرا متعجب می کند و با ترس و لرز قلم مو به دست می گیرم تا چیزی بنویسم .

شیکی با دیدن این گل ها تعداد ده شعر پنج سطری تانکا نوشت که اینجا ترجمه چند تایی از این شعر ها را می نویسم :

ویستریا

چیده در گلدان

اینچنین کوتاه !

نمی رسند

به زمین .

 

خیلی دوست داشت که یا شیکی می توانست پیش گل ها باشد یا گل ها به بستر او در کف اطاق می رسیدند، بستری که روی چند زیر انداز حصیری ( تاتامی ) پهن بود .

ویستریا

چیده در گلدان

یک خوشهء آویزانش

می نویسد

هزار کتاب !

چقدر شاعران گل ویستریا را در شعر هایشان سرودند ؟ شیکی می گوید آنقدر زیبا است همین یک خوشه آویزان ویستریا که گویی هزار کتاب شعر است !

می بینم که ویستریا

چون موج می لرزد

و اشتیاق که پر می زند

برای نارا ، کیوتو

آن روزهای قدیمی روستا !

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/٢۸ساعت۱٢:۳٠ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()