پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

دوران ما عصر تنهائی است عصر جدا ماندن انسان از سایه هستی است و شاید عصیان انسان امروز از همینجا سرچشمه میگیرد .ما آدم ها فردا را فراموش کرده ایم با حال و هوای اجدادمان به تماشای زمان گریزپا نشسته ایم حال آنکه نسیم دیگری باید و هوائی دیگر تا بر ارابه زمان با سایه هایمان همسفر باشیم.

شاید دو تصویر زیر این دغدغه را بتواند به تصویر نشیند.

 

سایه هستی

سایه از پایم جداست

اوگل نیلوفری

                      من مرداب او

او هوای دیگری دارد

                       من گریان از او

سینه ام خاکستری

                         او شرحه شرحه آتش است

خانه ام ساز دل مجنون

                                 او یک مرحم است

مرحمی کز زخمه ساز دلم

                                     نامحرم  است

 

نسیم

تار و پودعنکبوتان استتار پنجره

یک نسیمی تازه می باید

                                 قفس ها

                                             دخمه های بی نفس

کی برون آید

هزاران روح زخمی

                           از غبار دخمه های خاطره ؟

انتظاریک کبوتر

                   راه دور

                             و  زخم نو

 

+نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸۳/۱۱/۸ساعت۱:٥٢ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()