پنجره ای برای دلتنگیها

باز هم هايکو و يک شعر کوتاه

      چشم سفیدی این فانوس و

      اصرار شب پره

      شیشه های عرق کرده و

      قاب خسته ء این پنجره

      واژه های سرگردان و

      بیت های گم شده

      پس بگو

      بگو که من کی می رسم ؟

      به بافه های سربریده گندم

      به گل های دامن

       شالی کوبان

       وای

       وای که تا این چای دم بکشد

       حوصله ای برای این شانه و

       این آینه ..

       نه

      هنوز سایه ای بر دیوار می لرزد

      شعرم را به او می سپارم

 

کاری به کار کلبه ندارم

بوی نان تازه و ...

هیزم خیس !



                                             میان مه می پیچند

                                               حلقه های دود

                                           گاهی زبانه ء آتش  !


 

باران پائیزی ..

خیس خیس

گل های نرگس و کودکان خیابانی

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٦/۱٠/٤ساعت٢:٥٥ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()