پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

شعر هایکو

هایکو شعر های کوتاه ژاپنی است که بیان تصویر هائی است که در جان شاعر بوجود می آید و بازتاب شهود است همانگونه که شهود در نزد عارفان ، مثل مولانا نزول می کرد. شهود به خودی خود نمی تواند به دیگران منتقل شود چون که خیلی شخصی و بسیار بی واسطه است از این رو برای انتقال شهود از شاعر به خواننده بایستی شهود را به تصویر درآوریم . این تصویر ها تشبیهات مجازی نیستند که جان شاعرانه آن ها را بکار برده باشد بلکه خود تصویری است که در جان شاعر بوجود آمده و او را با هستی پیوند داده است. برای آن ها که هر گز چنین تجربه ای نداشته اند دشوار و حتی نا ممکن است که تنها از راه تصویر هائی که در جان شاعر است به خود این حقیقت برسند . مگر اینکه در حالت ذن قرار گیرند . لازم است بگویم که هایکو یا سه خط است یا پنج خط . ک.تاهی هایکو بدین سبب است که شهود و تصاویر بوجود آمده در جان شاعر قابل انتقل نیست و هر چه کلمات و واژه های کمتری برای بیان آن بکار گرفته شود آن شهود بهتر منتقل میشود زیرا واژه ها خود حجابی برای شهود اند. گاهی ممکن است سکوت خود یک شعر باشد . مخاطب باید خود را با طبیعت شعر هایکو همراه و همخوان کند تا به کنه زیبائی شهود برسد. دو هایکوی زیر را که دیروز سرودم در اینجا می آورم :

 

 هایکوی -1  غروب یک روز پائیزی است و دریا :

دست ها

سایه بان چشم

آب تنی غروب !

 

شعر هایکوی -2  باز هم غروب یک روز پائیزی است و دهکده ای متروک :

دود

که خانه ها را به آسمان دوخته

غروب یک روز پائیزی

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٥/٧/۱۸ساعت۱٢:٥٩ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()