پنجره ای برای دلتنگیها

عصر پائیزی

 

 

 

      آن روز عصر پائیزی

      باران می آمد که گفت :  به آن سو برویم

      انگشت اشاره اش به سمت غروب بود

      می گفت : جمله " دوستت دارم “ را خودم یاد گرفتم

      خودم توی دفتر مشق ام اولین بار نوشتم

      اما او به من یاد داد

      حتی به من گفت

      که چگونه بیان اش کنم .

      می گفت : یاد گرفته ام که "م" آخر را

      آن چنان آهسته بیان کنم

      که در " دار " بمانم

      حالتی بین " مرگ " و " زندگی "

      حالا که سال هاست

      هزار غروب را گریسته ام

      تازه حالا است که می فهمم

      من دو بار متولد شدم

      بار اول که از مادرم کنده می شدم

      و معنی آغوش و شیره جان را فهمیدم

      و یک بار ، زمانی بود که تو را دیدم

      و روح ام رفت آن جا که خانه باران است

      آن جا که خلوت ستاره ها است

      حالا سرشار صدا و احساسم

      با "دوستت دارم " ترانه می خوانم

 

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٤/٩/۸ساعت٧:٥٦ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()