پنجره ای برای دلتنگیها

زیاد مبادی آداب مباش

        زیاد مبادیِ آداب نباش

        بیا  این جا گوشه همین گلیمِ کهنه بنشینیم

        کسی مگر انتظاری ازمسافر دارد ؟

        تازه هم که از راه رسیده ایم

        سخت بگیری آفتاب هم می رود .

        این درست که دوری دشوار است

        آب بپاش به کاگِل ، کاگِلِ همین دیوارِ تنها

        بوی آشنا می دهد.

        چه آبِ زلال خوبی از پای دامنه می آید

        ببین آفتابگردان ها را

        به آن جا که آب می رود ، خمیده اند

        آن سال ها این کپر اینجا نبود

        این بید هنوز مجنون نبود

        اینجا پر از رد پای کسی بود

        در باران آمده بود

        از آن کنجِ ازدحامِ آسمان و زمین

        هر وقت می آمدم اینجا

        بوی همه آشنا هایم را با خود می بردم

        حتی رد پا را هم بو می کشیدم

        آنقدر که به خواب ام می آمد

        آن سال ها این کپر نبود

 

+نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸٤/٩/۳ساعت۱٢:٥٦ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

 

 

        من از همان دم که هوا می گرفت

        می دانستم که این کوچه

        تا خلوت نسیم پر خواهد شد

        و تنها یک پنجره باز می ماند

 

        من اصلا کاری به کار باران نداشتم

        برگ های مردد داشتند خداحافظی می کردند

        آب پشت پایشان می ریخت

        آینه وقرآن مجید می بوسیدند

 

        نه اینکه عجله ای نداشتم

        آب از سر طاقت ام گذشته بود

        هیچ کافری نکشید

        آن بی قراری که در گلدان آن پنجره

        در هزار خواب کاشتم

 

        من می روم

        کجا؟     به بغضم مربوط است

        شب یلدا باز می گردم

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/۸/٢٩ساعت۱٠:٢٧ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()