پنجره ای برای دلتنگیها

 

 


      آی ، با تو ام

      سینه سرخِ خانه به دوش

      گفته بودم که بغض هایت را می شناسم

      پس این مرواریدِ سرخِ انتظار

      که بر گوشه نگاهت نشانده ای

      برای چیست ؟

      یعنی که من این قدر هوای گریه را فراموش کرده ام ؟

      باور کن خودم خواهد آمد

      برایش سفره شعر چیده ام

      همه رمضان را با یاد افطاری لبش به روزه  شبانه نشستم

      هنوز اذان وداعش را به تبسم ذوق دیدار روزه می گیرم

      حالا برخیز

      بهانه مگیر

      شانه ای که یادگاری پیشت دارم

      به موهایت بکش تا روی چشم هایت

      من گوشه آن آئینه

      آنجا که با اشکهایت حرف می زدی

      ذوق تو را بو می کشم

  

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/۸/۱٦ساعت٩:۳٢ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()