پنجره ای برای دلتنگیها

 

                                       

                                         

 

    دست خودم نیست

      گاهی ، اگر بوی ترا در باران می جویم

      باور کن

      من اصلا منظورم تو نبود که پیشم نباشی

      من حتی هر گز نگفته ام

      ملال نشسته بر چشم ها را  باید شست ؟

      فقط .

      فقط دل ام تا کنج اشک

      تا صبوری امید هامان

      کشیده و طناز

     هوای سورمه سبز دارد

      حالا دوست دارم سخاوتمندانه

      مثل آن روز پائیزی

      دست ات را به دستم دهی

      نگاهت را هم از من بگیری

        و بدانی که من چقدر.......

      چقدر

      تاختن  اسبهای سفید وحشی را

      بی سواری بر پشت

      و آواز پرندگان بی قفس را 

     رها با خودشان

       وزبان شگفت انگیز آب وسنگ و تاریکی را

      در زلال ماه ندیده

     و حرف جاده های تنها

      با امتداد تنهائی را

      دوست می دارم

 

+نوشته شده در شنبه ۱۳۸٤/٧/٩ساعت٩:٠۱ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()