پنجره ای برای دلتنگیها

 

Autumn colors and cliffs in McKittrick Canyon. Guadalupe Mountains National Park 

 

                مرداد از راه می رسد

 

                گندم زار هم جامِه دان ها را بسته

 

                وخوشه هایِ داس بُرِ آرزو های من نیز

 

                حالا صدای سیلِ کوهستانی

 

                جایش خالی است

 

                آیااین همه خطوطِ طلائی

 

                تن پوشِ چِل تِکه

 

                خاطراتی که گذشت نیست ؟

 

                کاش خدای باران می رسید

 

                تا برگ ها هم فروریزند

 

                صدای آب را می شنوی ؟

 

                کبوتران بال می تکانند

 

                باران بند آمده

 

                حالا بید های عریان

 

                بر پیشانی تپه

                وسمه بر ابرو کشیده اند

 

                پروانه ای سرگردان است

 

                بوی بید و گندم زار

 

                از جامه دان بازمانده

 

+نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸٤/٦/۳ساعت۱۱:۳۸ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
خواب دیدم مرده بودم ....

 

 

wide angle view of border

راستی یادم رفت برات بگم که چند شب قبل خواب دیدم مرده بودم . هیچکس دو ر و برم نبود . یه اطاق با دیوارای به رنگ آبی و یه پنجره که به یه باغ بزرگ و پر از درخت اقاقیا و شکوفه های گیلاس و گلابی باز میشد.

باد ملایمی می وزید و شکوفه های گیلاس دونه به دونه میریختند رو زمین زیر شاخه های گیلاس اما شاخه ها اصلا ناراحت نبودند.

یه دفعه دیدم که تمام زیر درخت گیلاس مثل یه فرش ابریشم از شکوفه های سفید که خال خال سرخ رو برگ هاشون چشمک میزد پر شد و دیگه هیچ شکوفه ای روی شاخه های درخت نبود. جوونه های سبز روی شاخه ها احساس تنهائی میکردند درست مثل دختر بچه ای که عروسک اش را آب برده باشه یه بغض سبک و قشنگ روی جوونه ها بی تابی می کرد.

یه دفعه دیدم یه دونه از اون شکوفه ها از رو زمین پرواز کرد و رفت نشست بغل یه جوونه و جوونه را ماچ کرد . من که مرده بودم بلند شدم تا هم جوونه و هم شکوفه نازنینو ببوسم دیدم شکوفه نبود یه دونه پروانه سفید  مثل برف از کنار جوونه پر زد و رفت .

منم خوشم نیومد تنهائی بمیرم . یه نفس بلندی کشیدم و با عزرائیل بگو مگوم شد که صبح اول صبحی هیچ کار دیگه ای نداشتی اومدی اینجا؟

عزرائیل گفت که :  نه بیکار بودم هوس کردم بیام اینجا با هم گپ بزنیم.

گفتم شازده من هنوز دست و صورتم را نشستم  اونوقت تو میخوای با من گپ بزنی ؟

نه آقا عزرائیل من تو را میشناسم یه کاسه ای زیر نیم کاسه تو باید باشه.

تو دیدی که من یه کمی ناراحتم اومدی که بی هیچی از اینجا نری. درست می گم ؟

آقا عزرائیل زد زیر خنده و گفت همه آدما یه طرف و تو یکی یه طرف .

تو  سر منم کلاه میزاری

یه روز نوبت منم میشه تا جوجه ها را آخر پائیز بشمرم.

یه روز میشه که دیگه دلت حتی برای یه شکوفه هم نمی گیره اونوقت میام و اون روحتا ازت می گیرم و میرم.

 بهش گفتم . اهکی اینا بدون که هر وقت بیای من عاشق ام . آدم عاشق را هم که نمیتونی قبضه روح کنی . میتونی ؟

اخم کرد و در را پشت سرش محکم کوبید به هم و رفت که رفت.

برگشتم روبروی پنجره اطاقم دیدم اون پروانه سفیده دوباره نشسته پیش جوونه و داره لبای جوونه را بو میکشه

'"Ox-Eye  
 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٥/۳٠ساعت۱٠:۱٠ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()