پنجره ای برای دلتنگیها

 

                                      

                                                     


      دیگر نمی گویم : کِی می آیی ؟

     فقط اگر گُدارت به آن رود افتاد

     عکسِ مُشَوشِ ماه برایت می گوید

     که من چقدر بی دل و بی چراغ

     چَم و خَمِ آن بی قراری را

     در پِی اَت گشتم

     اگر دیر رفتی و فقط

     جای پای انتظارِ ماه را دیدی

     غمی نیست

     کلاغی صبور بر بالای آن اَقاقی

     هنوز بر خوش باوریِ من

     با اینکه هیچگاه تاکنون

     رنگِ تبسم را هم ندیده است

     اما با لبخندی

     راه و رسمِ انتظار را

     که به تعدادِ رویاهایم ختم کردم

     به تو نشان خواهد داد

     تو بیایی یا اگر نیایی

     دیگر اشتیاقِ من آن نیست که بود

     باید

     زیر سایه آن بیدِ بی نشان را بگردی

     من صورت تو را

     درگیس بارانیِ بید نقاشی کرده ام

 

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/٤/٢٧ساعت۸:۱٧ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 


 

 

کرانه تا کرانه

دریا به دریا

تا آنجا که دامنِ آبیِ آبها

قدم های آسمان پر ستاره می بوسند

تو تنها ستارهْ روشنِ شب های بی قرارِ منی

و آنجا که عقاب ها آشیانه می سازند

و تا آنجا که سرو نگاه قله ها می بیند

تنهائی توست

که افراشته ترین رویا های مرا معنی می کنند

شاید از میان همه ستاره های روشن

دورترین و رهاترین آن ها

فاصله غریب غربت را نشانه می کنند

اما من فاصله ها را به خط رویا

در هم می شکنم

و بر پیشانی تنهاترین ستاره

بوسه خواهم زد

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٤/٢٦ساعت۸:۱٥ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()