پنجره ای برای دلتنگیها

 

رویاها را "زندگی " کنیم     

آغاز دوستی من و عروسک زیبایم بر می گردد به زمانی که الفت دیرین با پستان مادر به فراق انجامید .مادری که زندگی مرا هم " زندگی " می کرد و هنوز عادت در او بودن با من بود.آری در فراقی اینچنین از آن الفت دیرین و شیرین و اجباری که هستی برای " من شدن " من بر سر راهم قرارداده بود در پریشانی و تنهائی زندگی را هجا می کردم که عروسک آمد و شد دوست کودکی هایم.که او سراپا گوش بود و تکیه گاه من و چه شبها که در کنارش امنیت بودن را تجربه کردم.

حالا که عروسکها این دوستان دوران کودکیم همه در جامه دان خاطرات به خوابی همیشگی رفته اند و خاموشند .و شاید خواب آن روزهای طلائی را میبینند و در هراس بیداریند چرا که در بیداری است که احساس متولد میشود و عدم شناخت احساس حقارتی جانسوز است.

اما " من امروز" من جای خالی عروسک ها را با خیل رویاهای سبز پر کرده است که نه تنها آنها را همیشه در آغوش دارم که تک تک آنها را "زندگی " می کنم و در نبودنشان بالهای زندگی شکسته است.

شاید زندگی این است که مجال دهیم تا رویاهایمان در متن زندگی جاری شوند و الا همچون عروسکهای دوران کودکی روزی در جامه دان هایمان بخواب خواهند رفت و ما میمانیم و پوچی .

 

+نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸٤/٢/٢۱ساعت۱:٥۳ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

به یاد کودکی با خط  رنگین و مورب

قلم بر بوم هستی

                          هستی و پندار امروزم

                                                            فروبردم

که شاید نقش این رویای بودن را

 و شاید این حقیقت را

که هستی از برای چیست ؟

به تصویری در آمیزم

که جز آن

             بودنم گوئی سراب است

ولی این بار گوئی با قلم رگبار میبارد

رگبار تردید !

و رعد برق این سرگشتگی

                                       پندار می سوزد

و من در پشت این تصویر ابری

فقط یک سایه در تکرار رگبارم

تنیده تار تردید

عنکبوتی بسته بر دارم

 سیاهه کارنامه

                   حاصل بودن

                                    از آن روزی که خود را خود همی دیدم

در این تصویر

 یک مرغ در چنگ

گرفتار

             به

                   طوفان

 خیس از بارش باران

نمانده نای پرواز

فرو افتاده بر پیکان رگبار

و شاید رمز بودن

تنیدن تار تردید است

و بودن

نفس آزادی است

و شاید بوی احساسی است که نو پروانه دارد

در آن گاهی

              که بال ارغوانی را

                                    برای یک وداع سبز

                                                              بر پیله ای جان سخت

                                                                                             می ساید

 

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/٢/۱٩ساعت٢:۳٦ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
آتشم ...

 

آتشم

         یک دم فسرده

                               یک دم افروزم نهان

رشته ای

             گاهی

                     مرا با تو در آویزد

زمانی رسته از بند تعلق

                                  خسته جان

گاه آویزم به تو

                               در شاخه های  امن و سبز

گاه تو شاخه بی برگ و خشک

چهره امید من در  خنده مرگی سترگ

 

وه که چون بید بر سر پیمان چه لرزانم

 طلوع آرزو را شاهدم

                             گاهی

                                        به اشک شوق

گاه ذوق و شوق و اشک

                              بادرد

                                      برچینم

ای شما

ای مرغ های مهاجر

ای همه رویای بی پایان من

بس کنید پرواز در برزخ

قراری نیست

                   دلتنگم

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٢/۱۸ساعت۳:٤۸ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()