پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

وقتی شمایل مادری هفتاد و نه ساله را زنی از جنس او به تصویر می کشد  تو رنگ رنگ این تصویر را میفهمی چرا که خود گوشه ای از این تصویری.این قصه مادر من است از روز کودکیش که به کمند پدرم افتاد تا حال که او و اذان و جا نماز تنها مانده اند با هم.

 

به مهمانیت می آیم

در ضیافت زندگیهای ناکرده  

برای تولدی دیگر

در خاطره تو

در تو به جامانده

تاءیید عمق نگاهی خاموش

که می خراشد

                       جان را

بهار آمده

و تو خمیده و کوچک

با دامنی پر از پائیز

بر فرش گلی رنگ

                             سالها سائیدگی

می بوسی

گل سرخ در قاب را

 

گوشش

 خسته از شنیدن

و لبها

در حرکت پاندولی سر

چه غریبانه

                 آه می کشد

در انتظار

                رهائی

خیره

         به ماه

برای ماهی شدن

و

سپردن

             به امواج

مروارید

                سالها

                          شکیبائی

                                          را

تا بسته شود

دفتر تلخ هفتاد ساله

دخترکی

                نه ساله

پنهان

در تنور سوختن

از هیبت مردی

که گرمی

               پدر نداشت

و شاهدان

                 زمینی

که بر کودکیش

                          خندیدند

و بر گیسوی

                    روئیده از

                                      تنور

برای فتح شدن

                       زیر استواری

                                           مردی کهن

 

اینک

کدام گیسوی بافته را

                                  خوار کند

نگاه خسته زنی

در آینه

           ریخته

                     زمان

هنوز

بانگ اذان

                 می آید

و شمائل خوانی

                       انگشتان

                                      لرزان

در التماس های مکرر

برای

         منافع

                     بشر

  

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٢/۱۱ساعت٦:٤٠ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

لب ها بسته

 زبان گیج

بغض یک سوسن در صبح بهار

                           که زبانش در کام

مات بر صفحه احساس

اتفاقی گویا

                   به تولد می اندیشد

چشم تردید یکی ابر سیاه

                                       که آبستن باران باشد

و دلم سنگین است

                              به هجومی سرکش

 واژه هائی که هنوز با صدا مهجورند

و دل عاشق آن دخترک کولی تنها ماند

                                                  که پر از احساس است

بسته در حجب شکفتن

                                   و چقدر سنگین است

چاره ای نیست و راهی نیز

که برم دامن احساس به گرمابه چشم

زیر آن سایه به کنج

مسلخ بغض ترک خورده

رهایش سازم

که شود اشک بر آن گونه غربت

و درخشد به کمانی رنگین

آنچه دلتنگ رسیدن به تو بود

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/٢/۱۱ساعت۸:٤۸ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()