پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

 

         آی  با تو ام

        تو ،

        سینه سرخ خیس باران خورده

        تا کی یکی مان در رویا

        یکیمان در خواب ؟

        کجا رفتند آن کوچه های عصر پنجشنبه ؟

        آن بید

        آن آسمان

        آن خلوت

        که تعبیر خواب هامان بود ؟

        پس حرفی بزن !

        نکند در پس سئوالات هفت سالگی

        پشت عینک مادر بزرگ

        پی بوته های خشک باغچه

        دنبال اطلسی ها می گردی ؟

        پس حرفی بزن سکوت شعر مبهم

        گفته بودم که وقتی خاموشم

        حرفی نزن

        در را آهسته ببند ....

        اشتباه از من بود

        تو که رفتی

        همه چیز رفت

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٤/۱٠/٦ساعت٩:۳۱ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()