پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

 

        راهی سفر به دریا بودم

        گروهی راه بلد گفتند

        آخرین پل

        بین دست های تو

        و رویاهایم را که گذشتم

        مسیر سایه و آفتاب را بگیرم و بروم

        در تمام راه

        ژاله های نشسته بر بابونه ها

        انعکاس روشن دریا بودند

        اما حتی

        یک پروانه هم پر نمی زد

        مسافری مغموم گفت

        سال ها ست لای کتاب هزار و یکشب مرده اند

        می رفتم بی آنکه برگردم و پشت سر

        از سرنوشت این همه پنجره های بسته

        و پیاله های تشنه

        راز سراب را بپرسم

        هنوز می رفتم

        که سایه هائی از پس اشتیاق

        مرا همراهی می کردند

        پرسیدم آیا هر گزدر این حوالی

        دریا را دیده اند ؟

        یکی شان که چشم از من بر نمی داشت

        و گویا بر بالای همه ابر ها گریسته بود

        گفت دریا را عاشقان می سازند

        سال هاست گدار هیچ عاشق به این دیار نیفتاده

        پرسیدم پس گیس آفتاب در کدام آینه می بارد ؟

        گفت آینه را باید ساخت

        تفته ترین خاک خوابیده را برگزیدم

        و هزار رود شعر گریستم

        حالا ماهی ها دارند

        لخت و عریان می رقصند

 

   خواب  انار

می گویم

نمی شود دست از سر رویا هایم برداری ؟

دیشب دستی داشت بر سینه باران می زد

و می بارید

گیس خیس و بوسه

و فهم علاقه را با خود برد

 

این درست که من بغض علاقه

و گونه های لرزان را

طاقت دیدن ندارم

اما تو چند بار مرا تسلیم باران دیده ای ؟

 

ببین

بگذار راحت ات کنم

من تا آخرین مریمی های نگاهت را نبینم

دست از شمردن ستاره که هیچ

امکان ندارد

از خواب خوب با تو بودن بگذرم

 

حالا برو

بگذار فرق بین باران و بوسه را بفهمم

 

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/۱٠/٢٦ساعت٩:٥۱ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()