پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

 

             دیگر از من

             حرفی از شعر و ترانه نخواهید شنید

             رویاهایم را بر می دارم

             می روم رو به دریا می نشینم

             ببینم ماهی ها چه خوابی دیده اند

             برای تور و قایق و صیاد و ماه و شب

 

             تا کی باید حرف موج و تاب و دلهره را

             با گوشِ خاموشِ دریا ندیدگان

             قافیه به قافیه

             با وزن لکنت

             گریه کنم ؟

 

             این روز ها

             آب از سر آینه و خواب گذشته است

             کلمه ها را باید که فراموش کرد

             شیون هم آغوشی موج وصخره

             بهترین شعر شیدائی است

 

             همان جا می مانم

             تا وقت صحبت با بید

             تا وقت حوصله گیس بلند شب

             تا وقت برگشتن

             برگشتن صیادان با تور های خالی

             و خنده ماهی ها

 

+نوشته شده در جمعه ۱۳۸٤/۱٠/٢۳ساعت٧:٠۳ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()