پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

 

 

      راستی یادم رفت بگویم

      قمری ها حالا شده اند چهار تا

      دو تا شان هنوز چشم باز نکرده

      هوای پر واز دارند

      یکی که نشست و آمدن آن دوتا را دید

      حالا چشم هایش از شوق نمی بینند

      آن یکی که دانه جمع می کرد

      نشسته تا بپرند

      آن دوتا که حالا نمی بینند

      عجب روزگاری است

      می آفرینیم

      شوق می کنیم

      و بعد نمی بینیم

      نه خالق ..... نه مخلوق .... هیچ کدام

      پس آن همه صبوری برای ندیدن است ؟

      یک چیزی دارد بی قراری می کند

      در درون همه آن چهار تا

      خوب گوش کن ...... صدا می آید

      مثل این است که می گویند

      دوست ات دارم

      عجب روزگاری است

      همه از یک ریشه ایم

      گرچه رشته رشته ایم

      بی دل مان هیچ ایم

 

+نوشته شده در جمعه ۱۳۸٤/۱٠/۱٦ساعت٦:٥٩ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 


 

          دینا

          چیزی می گویم ، تو ابرو خم مکن

          قرار است یک شعر بگویم

          که حتی خاطره ای از تو هم در آن نیست

          قول اش را به سایه داده ام

           پشت پرچین تنهائی

          در ازای همین شعر نانوشته

          بوسه ای به من داد

          فکر نکنی که آدم ساده ای است

          شعر را در چشم ام خوانده بود

          اما دست خط ام را می خواهد چرا ؟

          راست اش این دل آن دل می کنم

           نکند چشم آهو را که می بوسیدم          

          دیده  است ؟

          این سخت ترین شعری است

          که می دانم چیست

          اما کلمات به سراغ ام نمی آیند

          هیچ وقت شده که هق هق ات را فریاد کنی

          و حتی خودت هم ندانی چه می خواهی ؟

          مانده ام چرا فقط با او زبان ام باز می شود

          پس بگو اضطراب ام در چیست

                     او می خواهد همین را بگوید

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸٤/۱٠/۱٢ساعت٥:۱۸ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()