پنجره ای برای دلتنگیها

 

زندگی را "زندگی " کنیم

چه شعر ها که  تقریر کردند

چه نفسهای رفته که از نیمه راه

                                              باز گرداندند

تا تبسمی بر لبهای کبود  جوانه زند

و این همه

               رسالتی موعود

                                       بر تقدس "بودن " بود

آی شاعر غریبه

  ای کولی وش

چه شد ترا

که بر چلیپائی چوبین

                              به شکل صلیب در آمدی

و قربانی شدی

                           تا شجاعت ایمان را فریاد کنی

اگر معنی شجاعت " قربانی " است

من از اسطوره های حماسی بیزارم

از او خواهم خواست که از صلیب پائین بیاید

و با هم زندگی  عادی را " زندگی " کنیم

 

از آسمان ها دست بکشیم

و زمین و " زمان " را لمس کنیم

حتی  کبوتری که نزدیک زمین پرواز می کند را

به دسته ای از عقابان تیز پرواز مفروشیم

و از پرستو های مهاجر بخواهیم تا

در  شهر ما  آشیان کنند

قربانی بس است

زندگی را " زندگی " کنیم

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٤/۱/٢۳ساعت٧:٢٤ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

زلف  مهتاب چه وحشی شده است !

ریزد امشب بهانه های گناه

همگناهی مگر رسد از راه

آفت شهر آشوبی

تلخ شیرین لبی

                        و جام هوس آلودی

 شاید این غنچه دلتنگی من

ونفس ها که به حلقوم گل اطلسی است

چشم حسرت بدرانند

و این بغض گره خورده

دمی بازشود

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٤/۱/٢۳ساعت۱۱:٠٧ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

گوشتان اینجاست ؟

با من است؟

 یا که دالان چفت و  پالان بسته اید؟

آی لاابالی های سرمست

 بانگ نوشانوش سامان سوز تان سرد است

راه ها بر آرزو ها بسته است

نیش نوشانوشتان زهر است

دستتان کوتاه

                    آستین هایتان کوتاه تر

                                                     ای مترسک های جالیز

                                                                                     خارتان پر بار تر

گوشتان اینجا ست ؟

برکه گندیده آب

رویشگه

 زالو وشان را نقب بر دریا زنید

دلخوش  نیلوفر آبی نباید بود بر مرداب

آب مرده راهی دریا کنید

زندگی بر اوج موج سرکش است

جذبه ای از جذبه های دلکش است

در کمندش آورید این رخش را

ور نه این آهو وش است و تیز پای

  

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٤/۱/٢۱ساعت٥:٢٠ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()