پنجره ای برای دلتنگیها

 

به این قطعه توجه کنید . آیا محتوای آن همان است که در متن اصلی ( انگلیسی ) در زیر آمده است ؟ امیدوارم اینچنین باشد.

او یگانه است
او مرا به نا شناحته ها میبرد
مهربانی بی تا گوئی اولین جوانه مهر است  
و مرا آنچنان می خواهد
که اینگونه 
کسی
 هر گز
مسح مسیح وارش دل را به یقین 
و  بوسه اش شعله میزند مرا
و به اوج می رسیم

با دلنوازی زبان هایمان

بوسه اش  هوس میبارد در من
از اشتیاق درد میگیرم و روحم عریان 
انگشتان سحر آمیزش اشتیاق را در من می یابند
وقتی چون پیچک میخزد
و به ژرفنا میبرد مرا
نالان و لرزان نیش و نوش لذتم
که او تنها محک گوهر من است
و نامش را فریاد می کنم وقتی از آدمیت او سرشارم
واینک آن نیستم که بودم
مرا اوج به اوج با خود میبرد
و تن هایمان در رقص یک شعله می سوزد
اوج میگیریم و جذبه را تجربه می کنیم

فرو میریزیم و زلال آرامش را در آغوش

من او را جاودانه میپرستم

او ماه و خورشید و ستاره هاست

او یگانه است

HE IS THE ONE

Author: anonymous

He has taken me where I have never gone before
He has done to me what no one has ever done
He loves me like no one ever will
 
When he touches me, my heart stands still
When our lips meet, my body ignites
When are tongues caress, we reach new heights
 
 His kiss fills me with passion beyond compare
I ache with desire, my soul I bare
His fingers are magic as they creep
They find my fire and take me deep
 
I moan, I shake, I quiver with pleasure
He is the only one that can find my treasure
His manhood fills me, I cry out his name
From this moment on I'll never be the same
 
He takes me with him higher and higher
Our bodies are burning we are on fire
We climb and find our ecstasy
We collapse and find serenity
 
I will love him for all eternity
He is the moon and the stars and the sun
He is the one
+نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۳/۱٢/۱٢ساعت٦:۱٧ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

قطعه شعر زیر در سایت www.romantic-lyrics.com آمده بود که سعی کردم آن را به فارسی برگردانم. تا نظر شما چه باشد ؟

My Love

Author: Jeff VerStraete

Too many times I hesitate to say

What's in my heart,

Because I have so much to say

I don't know where to start.

 

And even on a day like this

The best that i can do,

Is tell you words can't measure

The love I feel for you!

 

از کجا آغاز کنم

با این خیل واژه ها که مشت رهائی بر سینه میکوبند

دیریست مانده ام در تردید

که چها می گذرد در این دل ؟

گر سر دهد فرصتی که بشکنم این تردید

کاری کنم کارستان

که مخواه

 وسعت عشقی که به تو دارم

 واژه ها بازگویند

 

+نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۳/۱٢/۱٢ساعت٩:٥٥ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

چه پنهان از تو

                     پنهان از خدا چون نیست

                                                            می گویم

                                                                                   که من از باده سر مستم

چو پاسخ نیست بر

                        چون و چرا ی بودنم

                                                      هوش را  چه کار آید؟

                                                                                           جز آن سیال جادوئی و مدهوشی ؟

من از هستن به بار آیم

                                 نه از بودن

                                                 که گر مستی

                                                                       گمانم  بی گمان هستی

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸۳/۱٢/۱۱ساعت٦:٤۳ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

رقص واژه ها

دوست دارم واژه ها كمي استراحت كنند

 دلم نمي خواهد وقت تو را بگيرند
اما مگر عطر تو مي گذارد ؟

 مگر واژه ها می خوابند ؟

 هر شب به خوابم مي آيند


ديشب خواب
شان را ديدم

زیباترین واژه هایم در دره اي عميق افتاده بودند

و نگاه غریبانه آنها مرا به دهان گشاد و خوفناک دره می کشاند
وروي پيشاني زخمي واژه ها

خونابه نام تو را رج زده بود
دنياي غريبي است
!

نمي دانم چرا هر وقت به ياد تو مي افتم

نا خود آگاه در رقص سماع واژه ها متبلور می شوم

و احساس مي كنم بايد  چيزي بنويسم

چند خط از دريا

 چند خط از ابر

 چند خط از خاك

 شايد هم از سكوت كودكانه

ياسكوتي با دليل........ اما ؟
در اين زمانه اي كه نه روي سنگها چيزي مي شود نوشت و نه روي آبها

 براي تو از زخم ها نو شتن چه لذتي مي تو اند داشته باشد؟

 روزي فكر ميكردم اگر من حرفهايم را حتی روي نسيم هم كه بنويسم

 تو آنها را مي خواني

 راستي چند سال نوري از آن روزها گذشته است؟
بازي را بايد مهره به مهره باخت

 وقتي عشق روبروي تو بازي مي كند.
من هنوز دلم برايت تنگ ميشود!

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸۳/۱٢/۱۱ساعت۸:۳٢ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

امروز از وبلاگ دوستی نو جوان که هرگز ندیدمش گذری داشتم که قطعه زیر را پر محتوی دیدم و حیفم آمد که آن را در اینجا نیاورم :

شاگردی از استادش پرسيد: عشق چيست؟

استاد در جواب گفت: به گندم زار برو وپرخوشه ترين شاخه را بياور.اما در هنگام عبور از گندم زار ،به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای را بچينی .

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدت طولانی بازگشت . استاد پرسيد چه آوردی؟ و شاگرد با حسرت جواب داد:

هر چه جلو تر میرفتم خوشه های پرچشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پر پشت ترين تا انتهای گندم زار رفتم و هيچ

استاد گفت عشق يعنی همين.

شاگرد پرسيد پس ازدواج چيست؟

استاد به سخن آمد و گفت به جنگل برو و بلند ترين درخت را بياوراما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی برگردی.

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی بر گشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد؟

شاگرد گفت به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم آوردم و ترسيدم که اگر جلو تر بروم باز هم دست خالی بر گردم

باز هم استاد گفت :ازدواج يعنی همين.  

 

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸۳/۱٢/۱٠ساعت٥:٥٥ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

بلم های خیال بادبان افراشته اند

و نسیم شوق مرا به سرزمین رویا میبرد

قایقم بر دستهای آبی دریا

چون قوی آرمیده بر امواج مهر

با هزاران غنچه ی رویا

رو به شهر آرزو ست

چیست راز این قطره محال اندیش ؟

که  این چنین به هیبت من

در شهر رویاها ستاره باران است

و ماه اینک تنها

و من دامنی پر از ستاره دارم ؟

ای خالق زیبائی - ای زاده تنهائی

ای نقطه رویائی - ای خال سیه

این قطره که من هستم - یک گنبد در جوشم

در کار من بیدل آن گل زچه بسرشتی ؟

هفت گنبد مینائی یک ذره نگین من

من شورش آهنگم ای نقطه تنهائی

من در عجبم اینک - من مانده ام و ساحل

در بدرقه ام بدرقه مرغ خیالم

و تو رویاوش سیمین به کنارم

و گهی دور از آن آبی احساس مرا میخوانی

و منم بند بر این ساحل و غمناک

 به تعداد خیال تو سر و چشم و سخن های ترم

 

+نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸۳/۱٢/۱٠ساعت۸:٥٩ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

 

دیریست بی کاروان کولی دشت رویاهای خویشم

درکوره راهی چسبیده بر پهندشت کویر

داستان مکرر تکرار گامهای بی مقصود

سراب و هاجر و زخمینه راه کور

                                           نشاء بوته های اشتیاق بر خاک شور

ویکپارچگی سکوت بکر کویر

تیغ تیز انتظار بی منتظر

 خیش رویا های عقیم خویشم

وراهواره ی زخمی

                    که با اشتیاق به خورشید میرسد آن دور

                                                و تاب از توان خاک

                                                                        در ربوده این زخم نا بکار

تو گوئی نعش گسترده ی سهراب

                                       در واپسین تنفس  هستی

                                                                     آرمیده به آغوش گرم امن پدر

                                                                                     پهلوان بی پیکار    

و حتی  هیچ قطره اشکی نیست

                                             که بدرقه نسیم را معنی کند

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۳/۱٢/٩ساعت۱٢:٠٢ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()