پنجره ای برای دلتنگیها

 

 

حاجی فیروزم .........

 ساالی یک روزم.......

 

تو حال مرا ببین که هم آواز هستی است

رنگ سیاه چهره مبین

این سنگینی خاکستر سالی است که بر دل نشسته بود

و آمده ام که در کنار شما خانه تکانی کنم

دلی که خود نمی شناسمش از این سیاهی

که رنگ کردند او را تا من راهی دگر روم

 

اما من دل را می شناسم گر در صد توی سیاهی آشیان کند

او هم مرا می شناسد که بی او هیچم

حاجی فیروزم

سالی یک روزم

 

 سیاه کرده ام این چهره تا به رنگ رویای شما در آیم

نه همین را میخواهید ؟

من بر باور ابلهانه این قوم فریاد سرمی دهم

که می شناسم شما را حتی اگر سیاهم کنید

گوهر من در سیاهی هم پرتو می افشاند

و راه را از بی راهی میشناسد

 

حاجی فیروزم.......

سالی یک روزم........

 

سالی یک روز فریاد بر می آورم

اما بدانید که همه سال شما را می شناختم

و درد را در صندوقچه دل نگهبان بودم

زهر خند خنده را بر شما ها می تابانم

که احمق پنداشتید مرا

در حالیکه حماقت شما ها را با رنگ سیاه

دائما در خود تکرار کردم

 

حاجی فیروزم............

سالی یک روزم..............

 

مر اکه سالی یک روز فریاد می کنم بی زبان پنداشتید ؟

بی زبان شاید !

اما بی دل هر گز

دایره ای از نکبت با آهنگ فهقه دیو

بر شما می بارم

فقط سالی یک بار

که بیش از این لیاقت را شرم می آید

که سیاهی از شماست

و سپیدی از من است

و بهار با من شکوفه می کند

که صبر را از صدف و خاک آموحتم

که مروارید شود خاک در مقام صبر

حاجی فیروزم........

سالی یک روزم............

بگذار سالی را بر حماقت من قهقهه کنید

اما نکبت تفکر شما را اینک به دایره می ریزم

و شما در خنده شکوفه ها شرم را که نمی فهمید

اما شرم با معنی تازه ای

به دفتر ایام باقی خواهد ماند

حاجی فیروزم............

سالی یک روزم..............

 

 

+نوشته شده در جمعه ۱۳۸۳/۱٢/٢۸ساعت۱:۳۸ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

ای تو که  "هستی" سایه بلندای عشق توست

و ای توئی که فرصت رقص ذره ذره از هستی را بر قامت طناز یاس وجودت حلقه کرده ای

گمانم اینک در خیال آنی تا پیچکی بر پیچ طره آن خطه خاکی سرزمین آدم زنی

یادت هست که آدم را دوست داشتی و از باغ طوبایت به هجر در آن خطه نشاندی ؟

می دانم که هنوز دوستش داری از تو غیراز این بر نمی آید

نگاه تو همه چیز را جانی تازه دمیده

بغض های ترکیده شاخه ها را از دوق میبینی ؟

چه جوانه های برومندی که دیری نخواهد پائید آغوش های کوچکشان را بر تو خواهند گشود.

ای توئی که قلب ها را منقلب می کنی

و ماه و خورشید با تدبیر تو مونس شبها و روز های آدم غریب این خطه عشق را تکرار می کنند

اینک مطمئنم که پیچ پیچک طره خاک را غمزه نو میدهی و حال بر مدار احوال تو رقم می خورد

حال زمان را بر حال قلبها قرارده بهترین شکوفه های تبسمت را

که جز این در تدبیر تو نیست

+نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۳/۱٢/٢٦ساعت۱٠:٢٩ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

می خواهم در یک روز بارانی رنگین کمان را به چنگ و در آغوش گیرم

و آن را در صندوقچه دلم برایت نگهدارم

تا هر آنگاه که هوس کردی مهمان دلم باشی

تو را هزار و یک شب در هر کمان تکرار کنم

 

می خواهم بلند ترین قله این حوالی را بسازم

تا هر آنگاه که در خیال خلوت با خود

آرامش را می جوئی

و خودت را هر چه نزدیکتر در آغوش خودت می خواهی

زلال تنهائی در اختیار تو باشد

 

می خواهم پا در رکاب انتظار تو باشم

تا هر آنگاه که خلسه تنهائی تو را آشفته می کند

شانه هایم جای دستهای تو باشد

 

من در آرزوی آنم که به مقصد برم خیل خیال

که تو آنجا آخرین حرف جمله دوستت دارم  را

با نقطه دلم تمام کنی

و از سر خط مرا در پژواک شادیهایت رها

 

اما گاهی در نیمه راه مقصود رویاها میمانی !

و آنچه دستهایت برای بخشش مهیای آنند

در مشت های کوچک تو جای نمی گیرند

 

پس بیا تا آن زمان که بیاموزم چگونه رنگین کمان را صید کنم

و چگونه بلند بالاترین قله این حوالی را بسازم

برای تو آن کنم که بهترین آرزوهای دست یافتنی من است

خیلی ساده

 دوست تو باشم

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۳/۱٢/٢۳ساعت٦:٠٧ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

نه سلامش نمی کنم
سلام مال آنهاست كه جائي شبيه دو خط مورب از يكديگر مي گذرند

و توخوب مي داني
جهان كوچك ما از فاصله ها چقدر فاصله دارد
 قطار هم چنان ميرود و من جامه دان در دست ايستاده ا م

 و از آخرين ايستگاه دلتنگي برايت دست تكان ميدهم

ديروز همه درختان را صدا كردم و براي همه رودخانه ها نامه نوشتم

 اما خستگي در گياهان و ديوارها موج مي زد

 فكر كردم آيا در بهشت بهانه اي براي گريه كردن هست ؟

آيا مي توانم با تو در رنگين كمان

                                                 شعر بخوانم ؟

وقتي اين را به شاعر ترنج ها هم گفتم

 گفت:
دست از طلب
مدار

                              كامت برآيد

 هم آشیانه بودن راز هستی است
يا جان
ت با او آرامد در تو

 یا تن را به خاک بسپری و جان را در پرواز او

 

+نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۳/۱٢/٢۳ساعت۸:٤۳ ‎ق.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()
 

 

روز میلاد بنفشه آسمون نیلی شده

                                      دلای تنگ  چو سنگواره دیروز

                                                                     مثه اون جوونه ی یاس بنفش

                                                                                               که به امید رسیدن لب دیوار

پوست روزمرگی سرد  زمستون را داره نیش می زنه

                                                                              سنگ سنگین دلا آب میشه

حالا بارون با ترانه

                           مشق رویای منا خط می زنه

مشتای بهاریشو یه ریز روشیشه

                                              شیشه ی پنجره ی اطاق تنهائی من

                                                                                                   ضرب می گیره

 اشک شیشه داره راه راه رو دریچه ی نگام

                                                     شادی شکستن قلک عید کودکی ها را بیادم میاره

به دلم برات شده !

 که یکی از این روزا

                              یه روزی که چسبیده به دیروزه و دور نیست

                                                                              غنچه ها سر می رسند

آب یخ بسته حوض رویا ها

                                       توی روشنای  صبح

                                                                پیش لبخند یه شب بو

                                                                                                  با یه ذوق می ترکه

تو چرا سنگ شدی ؟

                             این همه دلتنگ شدی ؟

                                                      چفت این پنجره ها را بشکن

                                                                         موی شوریده بر این شانه باران بسپار

و وضو کن به شکوفه

و برای یه تولد تو بهار

دو سه رکعت نفس تازه و یک سجده شقایق به نسیم

روی سجاده ی هفت سین دلت نجوا کن

 

+نوشته شده در شنبه ۱۳۸۳/۱٢/٢٢ساعت۱:۱٥ ‎ب.ظتوسط مسیح اله طالبیان | نظرات ()